Mr Lidija Mustedanagić je rođena 1964. u Beogradu. Proučava srpsku književnost XX veka, piše književnu kritiku, bavi se muzeološkom delatnošću (stalne postavke:Srpska književnost XIX veka (1997) i Međuratna književnost XX veka (1998) na Stalnoj postavci Muzeja Vojvodine u Novom Sadu;Dositej Obradović u Čakovu ( Rumunija, 2001) i Miloš Crnjanski u Čongradu (Mađarska, 2002); pokretna samostalna izložba Svet knjige , 2006. video ). Objavljene knjige i dr: Groteskni brevijar Borislava Pekića 2002. (magistarski rad odbranjen na Filozofskom fakultetu u Novom Sadu, 2001); priredila Novi Sad, zemlji raj i Novi Sad, zemlji raj 2 (koautor dr Sava Damjanov), 2003–2004; sa Vladimirom Mitrovićem objavila Vodič kroz muzeje i galerije Vojvodine 2002. kao podlistak nedeljnika Bulevar za koji je pisala književnu i likovnu kritiku, kao i prikaze izložbi iz različitih oblasti. Druga, proširena verzija Vodiča (u koautorstvu sa V. Mitrovićem), pod nazivom Muzeji i galerije Novog Sada i Vojvodine, objavljena 2006. (veb izdanje 2007). Tekstove objavljivala u Dnevniku, Letopisu Matice srpske, Sveskama, Zborniku za književnost i jezik Matice srpske, Poljima, Radu Muzeja Vojvodine, Književnim novinama, Krovovima, Književnosti, Srpskim narodnim novinama, Srpskom kalendaru, Vojvođanskoj sceni, Ulaznici, Koracima i dr. Saradnik na projektima MS: Biografski rečnik Matice srpske i Leksikon pisaca Jugoslavije. Kraće prikaze dokumentarnog tipa priređivala za televizije Kanal 9 i Novi Sad (danas RTV).

Vladimir Mitrović (1964. Loznica) diplomirao na odseku za Istoriju umetnosti na Filozofskom fakultetu u Beogradu 1989. godine. Od 1994. ima zvanje Istoričara umetnosti - konzervatora. Tokom prve polovine devedesetih godina radio u Opštinskom zavodu za zaštitu spomenika kulture Novi Sad gde je između ostalog učestvovao u pripremama, arhivskim i terenskim istraživanjima za izradu više urbanističkih planova. Bio je urednik kulturne rublike vojvođanskog političko-kulturnog časopisa Bulevar (1999-2002). Kao istoričar umetnosti, istraživač i konzervator radio na obnovi, konzervaciji i izradi dokumentacije za više sakralnih i građanskih objekata na širem području Novog Sada. Po opštem mišljenju jedan je od pionira izučavanja istorije arhitekture novijeg doba i posleratnog perioda na području Vojvodine. Autor je brojnih studija, tekstova, kataloga i izložbi iz oblasti istorije arhitekture XIX i XX veka u Vojvodini i Srbiji. Povremeno se bavi i likovnom kritikom. Tekstovi su mu prevođeni na engleski, nemački, mađarski, rumunski i francuski jezik. Posebno se ističu njegove studije o novosadskim arhitektima koji su stvarali između dva svetska rata kao i retrospektivne izložbe posleratnih arhitekata sa katalozima dobitnika Tabakovićeve nagrade arhitekture. Tekstove objavljivao u domaćim i stranim stručnim publikacijama, umetničkoj periodici, nedeljnoj i dnevnoj štampi. Između ostalog - Graditelji Novog Sada, druga polovina XIX - prva polovina XX veka (CD Rom, Novi Sad, 2001), Arhitekta Đorđe Tabaković (Novi Sad, 2005), Vodič kroz muzeje i galerije Vojvodine (sa Lidijom Mustedanagić, Novi Sad, 2006); Život posvećen arhitekturi: Milorad Milidargovć (Novi Sad, 2006, u pripremi). Dobitnik je nagrada ''Pavle Vasić'' za monografiju o Đorđu Tabakoviću i ''Ranko Radović'' za serijal TV emisija ''Kuća gradi grad – Arhitektura moderne u Novom Sadu'' (2006). Urednik je časopisa za arhitekturu i urbanizam DaNS (Novi Sad). Član je ULPIDIV-a i međunarodnog udruženja za proučavanje moderne arhitekture Do. Co. Mo. Mo. Živi i radi u Petrovaradinu. (vladkom@eunet.yu)

“… Obiman publicistički i naučni opus Vladimira Mitrovića, reprodukovan u stručnoj i naučnoj periodici, katalozima izložbi i na CD Rom-ovima, može se podeliti na nekoliko celina. Najveći broj tekstova, pogotovo oni najkvalitetniji, pripadaju oblasti arhitektonske istoriografije. Reč je o člancima preglednog i monografskog karaktera, pretežno posvećenim temama iz oblasti arhitekture XIX i XX veka u Vojvodini. Prošavši stroge recenzije, Mitrovićevi brojni radovi naišli su na povoljan odjek u stručnoj i kulturnoj javnosti. Stvaralaštovo arhitekata Tabakovića, Dunđerskog, Popovića, Kaćanskog, Molnara i brojnih drugih, istoriografski je evaluirano i reaktuelizovano upravo zahvaljujući Mitrovićevom upornom istraživačkom radu. To se odnosi i na brojne manje poznate arhitekte i graditelje iz Novog Sada i Vojvodine, obuhvaćene u njegovim sintetičkim osvrtima. Osim kroz autorske doprinose srpskih, ma|arskih, jevrejskih, nemačkih i ruskih arhitekata, Mitrović graditeljstvo minulih epoha razmatra i kroz različite tipove objekata, hramove, građansku arhitekturu itd. Drugu, takođe podsticajnu celinu Mitrovićevog opusa, obuhvataju brojni ogledi o vojvođanskim arhitektima u razdoblju posle 1945. godine. Treću celinu čine novinski tekstovi, posvećeni aktuelnim problemima u domaćoj i svetskoj arhitekuri i njenoj zaštiti publikovani u Dnevniku i Magzar Szo (1996-1999), kao i magazinu Bulevar (1999-2002). Od posebnog su značaja i Mitrovićevi prilozi o vojvođanskoj modernoj arhitekturi publikovani u stranoj periodici. Popunjavajući duboke praznine u istraživanju arhitekture u Vojvodini, Mitrović je tokom svog desetgodišnjeg rada postao jedan od njenih najkompetentnijih poznavalaca, tumača i kritičara. Sigurno kretanje kroz raznovrsne istorijske građe, izvore i aktuelne probleme, legitimiše ga kao zrelog stručnjaka, spremnog da i u oblasti zaštite umetničkih spomenika primeni stečena znanja i iskustva…” (Prof. dr Aleksandar Kadijević)